Wyrok

z dnia 12 grudnia 2001 r.

Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31) w Warszawie

II SA 3337/2001

Przepis art. 106 ust. 1 ustawy z 1996 r. o Służbie Więziennej nie różnicuje sytuacji funkcjonariusza z uwagi na fakt, czy pozostaje on w służbie więziennej przygotowawczej czy stałej.

LEX nr 84356
84356
Dz.U.02.207.1761: art. 106

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.).
Sędziowie NSA: Jan Bała, Zdzisław Romanowski.
Protokolant: Marek Krysztofiuk.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2001 r. sprawy ze skargi Andrzeja P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. z dnia 7 maja 2001 r. w przedmiocie odmowy wypłacenia nagrody rocznej za okres służby przygotowawczej
uchyla zaskarżoną decyzję
i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco. W dniu 28 marca 2001 r. Dyrektor Zakładu Karnego w B. decyzją w związku z wnioskiem Andrzeja P. z dnia 20 marca 2001 r. odmówił wspomnianemu funkcjonariuszowi przyznania nagrody rocznej za rok 1998 i 1999. Wskazał, iż na podstawie § 2 zarządzenia nr 49/97/CZSW Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. Urz. Min. Spraw. Nr 4, poz. 37) nagrody te przyznaje się jedynie funkcjonariuszom mianowanym na stałe. Nie przysługują one funkcjonariuszom w służbie przygotowawczej.
W wyniku odwołania Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. decyzją z dnia 7 maja 2001 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji z uwagi na treść § 2 powoływanego zarządzenia.
Pan Andrzej P. zaskarżył tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 8 czerwca 2001 r. z powodu oparcia jej na akcie przekraczającym upoważnienie z art. 106 w związku z art. 29 ust. 7 ustawy o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. wniósł o jej oddalenie albo zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia pytania prawnego przez Trybunał Konstytucyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2001 r., II SA 1840/01, zawiesił postępowanie przed Sądem.
Postanowieniem z dnia 19 października 2001 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Podstawą materialnoprawną przyznania nagród rocznych funkcjonariuszom Służby Więziennej jest art. 106 ust. 1 z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.). Zgodnie z nim funkcjonariuszowi mogą być przyznane nagrody roczne, nagrody uznaniowe, zapomogi.
Wspomniany przepis nie różnicuje sytuacji funkcjonariusza z uwagi na fakt, czy pozostaje on w służbie więziennej przygotowawczej czy stałej. Wręcz przeciwnie, art. 29 ust. 7 tej ustawy wskazuje, iż do funkcjonariuszy mianowanych na okres służby przygotowawczej stosuje się przepisy dotyczące funkcjonariuszy mianowanych na stałe, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Organ odmawiając skarżącemu przyznania nagrody rocznej powołał się na § 2 ust. 1 obowiązującego wówczas zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. Urz. MS Nr 4, poz. 37). Na podstawie tego paragrafu nagrody roczne przyznaje się funkcjonariuszom mianowanym na stałe, wykonującym nienagannie obowiązki służbowe.
Wspomniane zarządzenie zostało wydane m.in. w oparciu o upoważnienie z art. 106 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej. Upoważniało ono Ministra Sprawiedliwości do określenia w drodze zarządzenia warunków przyznawania nagród i zapomóg, o których mowa w ust. 1.
Upoważnienie to nie zawierało jednak w sobie możliwości ograniczenia w tym względzie uprawnień funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej. Należy zauważyć w związku z tym, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 lipca 2001 r., P 4/00, OTK 2001/5/26, orzekł o niezgodności § 2 ust. 1 wspomnianego zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z art. 29 ust. 7 i art. 106 ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Więziennej oraz z art. 2 Konstytucji RP.
Wyrok ten potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie naruszenia w przedmiotowej sprawie art. 106 ust. 1 i 29 ust. 7 powoływanej ustawy o Służbie Więziennej.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 29 i 106 ust. 1 powoływanej ustawy o Służbie Więziennej.