Wyrok

z dnia 22 maja 2001 r.

Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31) w Warszawie

II SA 91/2001

Zwolnienie ze służby w Służbie Więziennej na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z 1996 r. o Służbie Więziennej ma charakter obligatoryjny, a zatem nie jest możliwe pozostawanie w służbie funkcjonariusza w stosunku do którego została orzeczona trwała niezdolność do służby.

LEX nr 77684
77684
Dz.U.02.207.1761: art. 39

Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Flasiński.
Sędziowie NSA: Małgorzata Borowiec (spr.), Kazimierz Jarząbek.
Protokolant: Monika Stępkowska.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia 30 listopada 2000 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania p. Krzysztofa P. od decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 12 października 2000 r. o zwolnieniu ze Służby Więziennej - postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję z następującym uzasadnieniem:
Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. z dnia 18 maja 2000 r., zatwierdzonym w dniu 9 czerwca 2000 r. przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w K., kpt. Krzysztof P. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Służbie Więziennej i zaliczony do II grupy inwalidzkiej, pozostającej w związku ze służbą.
Mając na uwadze przepis art. 39 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy o Służbie Więziennej stanowiący, że orzeczenie przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby jest obligatoryjną przesłanką zwolnienia funkcjonariusza ze Służby Więziennej oraz fakt, że z dniem 21 października 2000 r. upłynął okres 12 miesięcy przebywania kpt. Krzysztofa P. na zwolnieniu lekarskim, Dyrektor Generalny Służby Więziennej, decyzją z dnia 12 października 2000 r. zwolnił kpt. Krzysztofa P. ze Służby Więziennej z dniem 22 października 2000 r.
Od decyzji tej skarżący odwołał się, wnosząc o jej uchylenie i przywrócenie do służby oraz zarządzenie rozpoznania przez Centralną Komisję Lekarską w trybie nadzoru orzeczenia komisji lekarskiej, będącego podstawą zwolnienia i wydanie polecenia przebadania przez komisję lekarską.
Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, nie znaleziono podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia decyzji.
Ponadto wyjaśniono skarżącemu, iż Minister Sprawiedliwości nie jest organem właściwym do zarządzenia rozpoznania przez Centralną Komisję Lekarską orzeczenia komisji lekarskiej, będącego podstawą zwolnienia skarżącego ze służby oraz wydania polecenia ponownego przebadania przez komisję lekarską.
Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje mu prawo odwołania, na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.) oraz możliwość zaskarżenia orzeczenia do Centralnej Komisji Lekarskiej.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi p. Krzysztofa P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o jej uchylenie i przywrócenie go do służby w Służbie Więziennej.
W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, iż Minister Sprawiedliwości nie podjął z urzędu czynności mających na celu sprawdzenie w trybie nadzoru przez Centralną Komisję Lekarską orzeczenia komisji lekarskiej, która mogła być wydana z naruszeniem prawa.
Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie jest niesporne, że skarżący orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. z dnia 18 maja 2000 r., zatwierdzonym w dniu 9 czerwca 2000 r. przez Okręgową Komisję MSWiA w K., został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Służbie Więziennej i zaliczony do II grupy inwalidzkiej, pozostającej w związku ze służbą.
Z uwagi na korzystanie przez skarżącego, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 z późn. zm.) z dwunastomiesięcznego okresu ochrony prawnej przed zwolnieniem od dnia zaprzestania służby, zwolnienie nastąpiło dopiero z dniem 22 października 2000 r.
W tej sytuacji, skoro skarżący orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany za trwale niezdolnego do służby, to Dyrektor Generalny Służby Więziennej miał pełne podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy o Służbie Więziennej.
Zwolnienie ze służby w Służbie Więziennej na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny, a zatem nie jest możliwe pozostawanie w służbie funkcjonariusza w stosunku do którego została orzeczona trwała niezdolność do służby.
Jeżeli zaś chodzi o zarzuty skarżącego dotyczące niepodjęcia przez Ministra Sprawiedliwości z urzędu czynności mających na celu sprawdzenie prawidłowości orzeczenia komisji lekarskiej, które było podstawą jego zwolnienia ze służby przez Centralną Komisję Lekarską, to stwierdzić należy, iż Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu decyzji z dnia 30 listopada 2000 r. pouczył skarżącego, iż na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podlegających Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.), mógł złożyć skargę do Centralnej Komisji Lekarskiej.
Skoro zatem ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), skargę oddalił.